Dyskryminacja.

DEFINICJA.

Dyskryminowanie to traktowanie określonych osób lub grup społecznych w odmienny sposób, zwykle mniej sprawiedliwy, poniżający. Takie działanie nie ma obiektywnego ani prawnego uzasadnienia, a oparte jest głównie na uprzedzeniach, w efekcie dochodzi do stygmatyzacji wybranej grupy, czy osoby. Dyskryminacja stanowi naruszenie zasady równego traktowania i jest pogwałceniem podstawowych praw i wolnosci człowieka.


RODZAJE DYSKRYMINACJI.

Dyskryminacja bezpośrednia – to gorsze traktowanie jednostki ze względu na jej odmienność (płci, rasy, religii...).

Dyskryminacja pośrednia - wprowadzanie warunków krzywdzacych dla danej grupy społecznej. Przykład: wymóg zatrudniania mężczyzn bez zarostu uniemożliwia zdobycie pracy członkom pewnych ruchów religijnych.


CZYNNIKI SPRZYJAJĄCE DYSKRYMINACJI.

Stereotypy
Zwalczanie stereotypów to praca społeczna, którą można realizować poprzez edukowanie i uświadamianie.

Grupy ryzyka
Badania pokazują, że najbardziej narażone na dyskryminacje w pracy są: osoby po 50 roku życia (21%), niepełnosprawni (20%), osoby wchodzące na rynek pracy (16%), młode matki (12%), byli więźniowie (11%), osoby długotrwale bezrobotne (8%) oraz kobiety (6%).

PRZECIWDZIAŁANIE.

Monitorowanie działań niepożądanych.
Regularne monitorowanie skali niepozadanych zachowan oraz ryzyka ich wystapienia ma duzy wpływ na dobre relacje interpersonalne w pracy. Okresowe audyty lub anonimowe ankiety moze przeprowadzac dział kadr lub firma zewnetrzna.

Procedury,
które maja na celu przeciwdziałać niepożądanym zachowaniom w środowisku pracy. Sa to m.in.: monitorowanie relacji interpersonalnych, informacje i szkolenia o przeciwdziałaniu dyskryminacji, forme zgłaszania przypadków dyskryminacji oraz sposób postepowania wyjaśniającego. W razie procesu pracodawca będzie zobowiązany do wykazania podjętych procedur przeciwdziałajacym dyskryminacji w pracy.


DYSKRYMINACJA A PRAWO.

Dyskryminacja jest zabroniona przez prawo. Zakazuje jej zarówno wewnętrzne prawo polskie, jak i prawo Unii Europejskiej.

Istnieją przepisy przeciwko dyskryminacji z powodu:
  • płci
  • stanu cywilnego
  • zmiany płci
  • ciąży
  • orientacji seksualnej
  • niepełnosprawności
  • rasy
  • koloru skóry
  • podłoza etnicznego
  • narodowości
  • wyznania lub wiary
  • wieku
Zwróć uwagę.
  • 1. Dowolność w kształtowaniu polityki płacowej w firmie jest ograniczona powszechnie obowiazującymi przepisami prawa pracy.

    Więcej:
    czytaj na www.wyborcza.pl

  • 2. Ostatecznie o tym, czy rzeczywiście dyskryminacja miała miejsce, rozstrzygać może tylko sąd pracy.
    Może on skłonic pracodawcę do wypłaty odszkodowania na rzecz dyskryminowanego pracownika. Nie może być ono niższe niż minimalne wynagrodzenie za pracę.
  • 3. Podczas gdy generalna zasada jest, że obowiązek udowodnienia faktów spoczywa na stronie, która skarży, nie zaś na tej, która się broni, w sprawach dotyczących dyskryminacji w zatrudnieniu jest odwrotnie.
    Osoba, która uważa się za ofiarę dyskryminacji nie musi udowodnić, że rzeczywiście miała miejsce dyskryminacja — wystarczy, że przedstawi fakty, na podstawie których twierdzi, że jest lub była dyskryminowana. Ciężar udowodnienia, że zróznicowanie sytuacji nie miało charakteru dyskryminującego, spoczywa na pracodawcy, nie na pracowniku. Ponadto, ze wzgledu na to, że istnieje ryzyko, że pracodawca bedzie chciał zwolnic pracownika, który wniósł przeciwko niemu skargę za naruszenie zasady równego traktowania, prawo pracy ustanawia szczególną ochronę i zabrania pracodawcy stosowania jakichkolwiek represji wobec takiego pracownika. Jest to tzw. zakaz wiktymizacji.